LORD SAVE ME

Christen geworden? Behoefte om een getuigenis te delen? Plaats deze hier, of mail ons op info@gelooft.com. Let op! Uitsluitend Christelijke getuigenissen in deze rubriek!
Plaats reactie
Bericht
Auteur
Theo Bert
Route verkenner
Route verkenner
Berichten: 261
Lid geworden op: di 28 dec 2004 12:00

LORD SAVE ME

#1 Bericht door Theo Bert » do 19 jul 2018 20:59

Fonteinen van levend water youtube.com/watch?v=el2nerKe9ng
(bewerkt)
Dit is een lang bericht, maar ik moedig iedereen aan om het te lezen. Toen ik een tiener was, was ik in het ziekenhuis omdat ik een raam van een christelijke school uit schopte. Toen ik het raam uit schopte, kwam mijn been naar beneden en sneed mijn hele rechter kuit doormidden.

Ik lag drie uur lang op de grond en bloeide dood en ging naar de buitenste duisternis of zoals sommigen noemden de "plaats van de doden". Ik ervoer puur kwaad en keek de dood in de ogen, terwijl ik daar was voelde ik veel pijn en leed en elke negatieve emotie overwon me alsof ik Haat, angst en de hel zelf werd. Het was alsof ik een lichaam had, maar het was niet fysiek.
Ik was me bewust van mijn lichaam, maar het leek alsof het sliep en ik mijn eigen ledematen niet kon pakken. Hoe langer ik hier was, ik voelde deze slechte aanwezigheid over me komen en ik werd heel bang en boos en ik begon mijn tanden te knarsen en ze begonnen eruit te vallen. Ik probeerde mijn tanden te vangen maar ik kon het niet, het was alsof ik dit voor altijd zou doormaken. Ik hoorde veel stemmen naar me roepen alsof ze me konden zien, maar ik kon ze niet zien. Ze noemden me namen die ik niet zal herhalen, en zeiden dat ik het verdiende waar ik was en dat ik dood was. Deze plaats was donkerder dan enige duisternis op aarde, bijna alsof het levend was. Stel je voor dat je in een pikzwarte kamer bent en het dan vult met de dikste dieseluitlaat die je ooit hebt gezien. De duisternis verteerde me. Het leek een eeuwigheid en toen voelde ik een opwelling van moed in mij en ik schreeuwde het uit zo hard als ik kon "LORD SAVE ME !!!" en opeens werd ik wakker in mijn eigen plas bloed waar ik het raam uit schopte.
Ik voelde geen pijn en mijn geest was helemaal leeg. Ik wist mijn naam niet waar ik was of zoiets. Ik voelde iets koud en nat op mijn been en ik reikte naar beneden en mijn hand ging naar binnen van deze grote snee op mijn been en ik wist dat er iets mis was. Ik keek rond om me te oriënteren en ik zag een kleine witte truck met een blauw kruis aan de zijkant en zodra ik het kruis zag, kwam mijn geest terug bij mij en ik wist wie ik was, waar ik was en waar ik moest zijn. Ik moest naar het huis van mijn beste vriend lopen dat om de hoek van de school was. Ik liep over een voetbalveld en aan het einde van het veld moest ik een twaalf voet lange stalen hek beklimmen. Toen ik de top bereikte, verloor al mijn kracht en liet ik los en viel helemaal tot op de grond. Ik lag daar zonder in pijn en toen stond ik op en begon ongeveer 50 meter naar huis vam mijn vriend te lopen.
Toen ik de hoek omsloeg zag ik mijn truck en mijn vriend op de achterkant ervan zitten en hij begon naar me toe te rennen en schreeuwde mijn naam en zei: "Waar ben je geweest?" Ik herkende hem aanvankelijk niet en dacht dat hij een vreemde was die tegen me wilde vechten, dus stak ik mijn vuisten op alsof ik hem ging slaan en toen zei hij dat ik niet bang hoefde te zijn en viel ik in zijn armen. Ik zei tegen hem: "kijk naar mijn been" en hij greep mijn been en schreeuwde van de tranen "WAT HEB JE GEDAAN?" hij scheurde zijn hemd af en bond een tourniquet om mijn been. Hij knoopte de knoop recht op de wond en ik voelde de pijn voor de eerste keer en schreeuwde van de pijn. Ik heb hem toen gezegd om me naar het ziekenhuis te rijden. Er was nog een van mijn maatjes met hem die reed. Ik had een Chevy c-10 pick-up truck van 1984 een grootte. Een paar dagen eerder haalden mijn vader en ik mijn grote doornstruik uit mijn tuin en stopten die in mijn vrachtwagen. Ik moest hem naar de vuilnisbelt brengen, maar dat deed ik nooit en hij droogde op en toen mijn vriend ik achter in de vrachtwagen landde ik op dit bed van dorens. Ze hebben me vervolgens naar het ziekenhuis gebracht. Toen ik daar aankwam, was er veel chaos omdat het 3:00 was. Ik bloedde overvloedig uit mijn been. De verpleegster zette me op een bed en ze begonnen me te behandelen. Ze verbonden mijn wond en namen mijn bloed af. Elke 15 minuten moesten ze mijn verband verwisselen omdat mijn been niet ophield met bloeden. De dokter kwam binnen en zat bij me en vertelde me dat ik volgens mijn tests zoveel bloed had verloren dat ik niet meer zou leven en mijn bloed zoveel gif had dat hij me geen pijnstillers kon geven of dat mijn hart zou stoppen. Ik had sowieso niet zoveel pijn. De dokter zei dat het een wonder was dat ik nog leefde. Toen de nacht aanbrak, bleef mijn been bloeden en de verpleegsters waren er in de war over, hoe ik me nog steeds bewust was. Toen de verpleegster eenmaal mijn verband veranderde, kreeg ik de moed om naar mijn been te kijken en de schade te zien. Toen het verband eraf was, keek ik en zag de wond. Ik kon binnenkant van mijn been helemaal tot op het bot zien en mijn spieren waren rond mijn bot gewikkeld. Ik zei toen: "Mijn God, wat heb ik mezelf aangedaan?"

Op dit moment kan ik alleen maar zeggen dat de tijd stilstond en dat iedereen in de kamer bevroren was en de verpleegster een verbaasde blik op haar gezicht kreeg. Ik was niet bevroren, toen er voor het bed een Man gekleed in een wit gewaad stond met een licht om hem heen en zei met een vredige glimlach op zijn gezicht: "Oh, Jack, het is niet zo slecht." en hij nam ongeveer vijf stappen en verdween en ik viel flauw.
Toen werd ik wakker in een postoperatieve kamer stond mijn Vader naast mijn bed .
Ik worstelde vele jaren er na met me af te vragen wie de man was, maar ik wist altijd dat het Jezus was. Hij kende me bij naam en zoals je zei, zijn ogen zijn vol liefde en ik kon vertellen dat hij door zijn aanwezigheid echt om me gaf. Ik hou van Jezus en ik weet dat hij van mij houdt. Ik zag hem en dit is de waarheid. Ik loof mijn Vader dat hij me zo'n genade zou schenken en mij toestond zijn gezicht te zien. Maar ik weet dat er meer een zegen is in degenen die geloven zonder te zien. Moge dit getuigenis een zegen zijn voor allen die oren hebben, laat hen horen wat de Geest zegt.
Jezus, in het Hebreeuws Yeshoea, betekent van God is het heil, God redt. Jezus maakt zijn naam waar.

Plaats reactie